teksten
 
 

Performance en ervaringen (DIHAN)

Met blauw stoepkrijt tekende ik een ononderbroken, meanderende lijn - op wanden en vloer - in een van de twee (rauwe) kelderruimtes in een pand naast ARTisBOOKshop. Een markering op de muur (de met krijt geschreven letter A) vormde het vertrekpunt van mijn tekenperformance. Bij het tekenen bewoog ik me ook tussen het publiek door; met mijn krijt baande ik me een weg via (rondom) de voeten van de aanwezigen. Op het moment dat punt B was bereikt (opnieuw een markering op de muur) stopte ik; de tekening was voltooid. Vervolgens werd aan alle aanwezigen een kleine memo kaart - met de zin: ’From A to B is rarely a straight line‘ - overhandigd. Mijn performance was te beschouwen als een zelfportret.

Mijn deelname aan de performance avond ’Does it have a name: small things‘ was een experiment. Normaal gesproken werk ik in mijn atelier. (Na een werkperiode wordt er een selectie van mijn tekeningen tentoongesteld; de beschouwer krijgt dus alleen de resultaten te zien.) Het werken in een ruimte (in relatie tot de ruimte) en voor publiek, zoals bij DIHAN, waren nieuwe ervaringen voor mij:
(1) De schaal waartoe ik me moest verhouden was een andere; normaal gesproken teken ik op papier (een vooraf gekozen formaat). (2) De ruimte is driedimensionaal - vanzelfsprekend is papier vlak -, als performer kun je je in de ruimte (voort)bewegen. (3) Het maken van het werk is het werk: het werk kan zowel slagen als mislukken - beide uitkomsten dienen te worden ingecalculeerd/geaccepteerd. (4) Als performer was ik me zeer bewust van de aanwezigheid van de beschouwers, het publiek. Een bewustzijn van twee kanten (denk ik); van de performer naar het publiek, en vice versa - waardoor er sprake is van een bijzonder soort atmosfeer/dynamiek (een vorm van meta bewustzijn). Ik prees me gelukkig dat ik me goed had voorbereid, waardoor ik probleemloos door kon gaan met de performance. (5) Als deelnemer aan de performance avond heb je het gevoel deel uit te maken van een groter geheel; tussen de performers is er een gevoel van gedeelde verantwoordelijkheid om de avond succesvol te maken (zo ervoer ik het tenminste). Een dergelijk groepsproces is/was (zelfs als je je perfromance alleen uitvoert) nieuw voor mij; normaliter werk ik in het atelier, in mijn eentje. De  positieve energie en nieuwsgierigheid van het publiek zijn natuurlijk ook belangrijk voor het welslagen van een DIHAN avond. 

In de toekomst zal ik ongetwijfeld opnieuw eens een performce ten uitvoer brengen, bijvoorbeeld op de opening van een van mijn tentoonstellingen. (Ik ben in ieder geval blij met de ervaring die ik nu heb opgedaan.) Een mogelijk toekomstige performance zal vanzelfsprekend weer heel anders zijn de tekenperformance die ik bij DIHAN ten uitvoer bracht.